Met de harpen gooien (vrij naar Guus Kuijer)

Er wordt enthousiast met harpen gegooid. Terwijl de reparatie van deze harp nog niet eens klaar is, kreeg ik begin vorige week een sms-je van een andere harp vriendin: Ik heb mijn harp laten vallen er zitten 2 grote barsten in de klankkast. Deze (veel kleinere) reparatie moest toch maar tussendoor. Ik heb de harp uit elkaar gehaald en de barsten in de klankkast gelijmd. Hierboven zie je hoe ik – in mijn werkkloffie – de buitenkant van de klankkast weer bijwerk; er blijven altijd lijmresten achter en bovendien moet de naad aan de buitenkant weer glad gemaakt worden. De klankkast van de andere harp in reparatie staat achter mijn rug te wachten tot ik weer verder ga met die reparatie. Op de één of andere manier zit bij deze reparatie de hele tijd de titel van een kinderboekboek van Guus Kuijer in mijn hoofd – “Met de poppen gooien”.

Ik heb flink doorgewerkt vandaag. De klankkast ziet er weer pico   bello uit. Daarna heb ik de harp weer in elkaar gezet; het is altijd weer een heel gedoe om alles precies op zijn plaats te krijgen. Vervolgens de snaren er weer op en de harp stemmen.

De harp moet nog even bijkomen van deze ingreep – het duurt even voor er weer voldoende spanning op de snaren en het klankbord staan. Volgende week wordt hij weer opgehaald en zal hij weer klinken alsof er niets gebeurd is.

De Japies

Soms krijg ik een bijzonder verhaal over mijn knuffels, zoals in het voorjaar bij voorbeeld dit verhaal.

Vorige week schreef Ineke mijn een mail over de verblijfplaats van haar Japies. Deze mail deel ik – uiteraard met toestemming van Ineke – graag met de lezers van mijn weblog.

Ik ken je niet persoonlijk, alleen van je blog en de ontzettend leuke patronen die je ontwerpt. Toch wil ik je even laten weten hoe het met de door mij gemaakte Japies gaat.

Mijn moeder woont sinds 2 jaar in een verpleeghuis op de gesloten afdeling, ze heeft alzheimer. Ik bezoek haar de laatste jaren twee hele dagen per week en heb hierdoor ook veel contact met de andere bewoonsters en de verpleging van haar groep. Dit doe ik met erg veel plezier, ondanks dat het een hele nare ziekte is.
Ongeveer een maand geleden had ik mijn drie Japies (2 grote en 1 kleine) een keer meegenomen om te laten zien en bij iedere bewoonster verscheen een lach op het gezicht. Daarom heb ik besloten dat mijn Japies bij hen mogen blijven wonen. Ze zitten in de huiskamer, waar de 10 bewoonsters veel verblijven. En het is geweldig om te zien ! De Japies krijgen veel aandacht, regelmatig zit er een grote Japie bij iemand op schoot, ze worden aangehaald en er wordt met ze gepraat. Ook de verpleging vindt het heel leuk om te zien en ze zijn blij met de Japies.
Ik dacht dat je het misschien leuk vond om te weten dat Japies het in verpleeghuizen ook erg goed naar hun zin kunnen hebben. 

Tja, met zo’n verhaal is mijn Kerst weer goed, hier gaat het toch om in het leven.
Ineke, ik bewonder je om je goede zorg voor je moeder en ik wens jou, je moeder en de andere bewoners van het verpleeghuis een goede Kerst

Dit zijn niet de Japies uit het verpleegtehuis, toch maar een plaatje, gewoon omdat ik geen logjes zonder foto maak. Je ziet hier de volledige cast voor het eerste prentenboek.

Zo leuk.

Ik zie regelmatig foto’s van de beesten die mensen met mijn patronen maken. Altijd vind ik dat erg leuk. Deze Vera echter vind ik zo bijzonder dat ik de maakster heb gevraagd of ik de foto’s op mijn weblog mocht zetten.

Ze vindt het goed en nu kunnen jullie dus meegenieten van haar creativiteit.

Deze Vera is volgens het patroon gebreid; de kleurkeuze suggereert dat ze kleertjes aan heeft. Het randje langs de trui maakt het helemaal af.

En ja, als je eenmaal de smaak te pakken hebt:

Op de ravelry site van de maakster van deze beren vind je nog veel meer knuffels naar mijn patronen, en allemaal hebben ze een zeer persoonlijke touch.

Sokkenwol

Ik heb de laatste tijd niet erg veel gesponnen. Dat komt doordat ik veel beesten brei en om praktische redenen brei ik die van fabriekswol. Voor winkels die mijn patronen verkopen brei ik vaak een beest van wol uit de winkel. 
Op dit moment brei ik beesten voor prentenboeken, en omdat de lezers van die boeken mogelijk net zo’n beest willen breien als in het boek, is het handig om ook deze beesten van commercieel verkrijgbare wol te breien. Kortom, ik heb geen tijd meer om mijn zelfgesponnen wol op te breien.

Toch wil ik graag spinnen. Ik spin nu dus sokkenwol, de sokken kan ik dan met mijn sokkenbreimasjien breien. De streng hierboven is net klaar. Ik vind het bijna jammer om hem op te breien, hij is zo mooi. Maar goed, sokken van die wol worden vast ook erg mooi.

Vorige week heb ik een flinke voorraad sokkenmengsel gekocht bij World of Wool. Bij WoW kun je verschillende vezels laten mengen. Ik heb een mengsel laten maken van 50% superwash wol, 25% zijde en 25% polyester.

Gisteren heb ik geverfd. Ik wil graag sokken bij het vest op de foto. Als een heks tussen haar potjes heb ik kleurtjes gemengd, beetje van dit, beetje van dat, net zo lang tot ik de goede kleur had. Het is best goed gelukt, vind ik.