snoepkleurtjes

Snoepkleurtjes zijn het toch? Het is een heerlijk zacht katoen/viscose/polyacryl mengsel. Meestal brei ik met wol, maar ik wil ook graag voorbeelden hebben voor mensen die wol niet prettig of niet praktisch vinden.

Op de komende handwerkbeurzen – oktober in Rotterdam en februari in Zwolle –  heb ik zelf een stand waar ik patronen,  garens en prentenboeken zal verkopen. Ik wil een mooie selectie uit het Schoppel assortoment kiezen en ik wil van elk soort garen ook inspirerenden voorbeelden hebben, voor elk wat wils.

Gelukkig heb ik nog de tijd om te kiezen en voorbeelden te breien. En jullie kunnen zien wat ik zoal in de aanbieding zal hebben.

Het garen dat ik hier heb gebruikt is Schoppel Osiris

Wil je misschien nu al wat bolletjes kopen? Dat kan, ik heb een doos vol hier naast me staan in de kleuren die ik hier heb gebruikt (en nog een paar). De multicolor bolletjes kosten € 3,95, en de effen bollejes zijn € 3,50.  Er zit 50 gram en 170 meter op een bolletje.

Alle dieren gaan uit één bolletje van de hoofdkleur.  Joris past in de broek van Jacobus.

Alpe d’HuZes

Dit is mijn middelste dochter, Joske. Duidelijk ook een dochter van haar vader; dit sportieve heeft ze beslist niet van mij. Wat een bikkel hè?  Terwijl de stoere mannen achter haar zijn gaan lopen zit zij nog op de fiets.

Er is het afgelopen half jaar veel getraind, in de sneeuw,

tegen de wind in

 heuvel op, heuvel af.

Want, onder het motto “opgeven is geen optie” doet ze met een groepje collega’s mee aan de Alpe d’Huzes: in een dag 6 keer de  Alpe d’Huez opfietsen,  het sponsorgeld dat ze hiermee verzamelt gaat naar de KWF kankerbestrijding.

Voor dit goede doel wil ze natuurlijk zo veel mogelijk geld verzamelen.

http://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/acties/joskevangils/joske-van-gils/donationdirect.aspx

Hier kun je haar sponsoren, al is het maar met een paar euro, voor dit goede doel, dat alle bijdragen zo goed kan gebruiken.

Een staart voor Joris

Joris heeft officieel geen staart, maar ik heb al van verschillende mensen gehoord dat hij eigenlijk wel een staart hoort te hebben, en Joris zelf voelt zich ook wat gemankeerd.  En kijk nu wie er vandaag mijn huis binnen kwam wandelen.

Ik zal het patroontje voor de staart binnenkort uitschrijven.
De Joris is gebreid van Schoppel Gradient een nieuw garen van Schoppel, dat nog niet op de markt is, maar waar ik vast een bolletje van heb gekregen. 

Foto’s

Vrijdag ben ik bij mijn schoonzus, Annemarie van Buuren,  geweest. Zij is professioneel fotografe, en is bereid om samen met mij de foto’s voor “De rode draad” te maken. Ik ben daar heel blij mee. Ik vind dat ik normaal gesproken heel aardige foto’s maak, maar wat zij doet is toch van een andere orde.

We hebben vrijdag alleen wat geëxperimenteerd met belichting en compositie en nagedacht over achtergronden; er zijn nog geen bruikbare foto’s uit gekomen. Dat kan ook nog niet, want ik heb nog niet alle attributen voor het boek klaar. We hebben besloten om rustig de tijd te nemen, in september gaan we de definitieve foto’s maken. Toch kan ik wel een tipje van de sluier oplichten en hier vast wat laten zien.

Zoals je hier kunt zien is de stoel van oma beer klaar.  Het was een heel werk, maar ik best trots op het resultaat.

De zitting van de stoel is gevlochten van gepunnikt koord, zodat de stoel mooi in de sfeer van het boek past.

“Toch niet breien voor de kleinkinderen?”

Gisteren keek ik naar Pauw en Witteman, en daar was Gerdi Verbeet, voorzitter van de 2e kamer op bezoek, ter gelegenheid van haar aangekondigde vertrek uit de 2e kamer. Aan het eind van het gesprek werd haar gevraagd wat ze zou gaan doen:  “Toch niet breien voor de kleinkinderen?”

Deze Jacobus heeft een brief bij zich, een brief voor de redactie van Pauw en Witteman. Graag had ik dit aapje met brief naar de redactie gestuurd, maar ik heb geen adres en daarom doe ik het maar zo. Deze zelfde brief, met een verwijzing naar dit bericht heb ik achter gelaten op de sit van P&W. Ik wil iedereen die dit bericht leest vragen een reactie te schrijven, ook als je dat normaal gesproken niet doet,  zodat bij P&W duidelijk wordt dat breien niet suf en oubollig is.

Dit is de brief die ik schreef:

“Toch niet breien voor de kleinkinderen?”,  één van de laatste uitspraken uit de uitzending van P&W gisteravond; ik kijk elke avond.  Het stak mij een beetje, met zo’n uitspraak wordt breien weggezet als de meest oubollige, suffe bezigheid die je bedenken kunt.
Voor mij is breien belangrijk en ik zal uitleggen waarom. Ik ben een vrouw van nu 56 jaar. Ik heb een academische opleiding in de informatica, ben gepromoveerd en heb op hoog niveau gewerkt in het wetenschappelijk onderzoek. Tot op de dag van vandaag worden de resultaten van mijn onderzoek gebruikt, onder meer door microsoft.
In 1998 sloeg het noodlot toe, ik werd getroffen door een herseninfarct en nadat de eerste storm was opgetrokken, was het duidelijk, ik zou nooit meer als wetenschapper kunnen functioneren, daarvoor is de chaos in mijn hoofd te groot.
 Ik was pas begin 40 en wilde niet veroordeeld zijn tot het soort leven dat in de uitzending werd bedoeld met “breien voor de kleinkinderen”. Net als iedereen wil ook ik graag een zinvolle bijdrage aan de maatschappij leveren.
 Ik ben houtbewerker geworden, ik bouw harpen. Graag had ik hier wat foto’s toegevoegd, dat kan niet en daarom nodig ik u uit een kijkje te nemen op http://members.home.nl/annita.wilschut/.
Ruim 2 jaar geleden sloeg het noodlot weer toe, ik brak mijn beide benen en helaas heeft het herstel bijna 2 jaar geduurd.  Pas deze maand heb ik weer een stuk hout gekocht en ik hoop binnenkort te beginnen aan de eerste harp na mijn gebroken benen.
Ook in de tijd van mijn herstel wilde ik graag iets zinnigs doen. Ik brei graag, en maak mijn eigen ontwerpen van met name knuffeldieren; ik schrijf daar patronen van en deel die met andere breisters. In de tijd dat ik niet kon lopen heb ik deze bezigheid wat serieuzer genomen, ik kan er een heel verhaal over vertellen en zou dat graag eens doen. Laat ik hier volstaan met het resultaat van deze bezigheden.
Ik verkoop mijn patronen en in de loop van 2010 bleek dat zo succesvol dat ik mij begin 2011 heb ingeschreven bij de Kvk. In 2011 draaide ik een omzet van € 10.000,- en ik denk die omzet dit jaar te verdubbelen. Ik heb mijn patronen in het Engels vertaald en verkoop ze via internet over de hele wereld, ik heb alle continenten bereikt. Ik werk succesvol samen met een garenbedrijf in Duitsland. Daarnaast werk ik op dit moment, op hun uitnodiging, samen met uitgeverij  De Vier Windstreken, aan het eind van de zomer zal het eerste prentenboek met foto’s van mijn knuffels als illustratie verschijnen, een Duitse en een Engelse uitgeverij hebben een optie op deze uitgave. Mijn patronen worden in vele wolwinkels verkocht en ik heb heel veel mensen blij gemaakt met de mogelijkheid om een uniek cadeau te maken voor zichzelf, een vriend, een kind of een kleinkind.
Ik verkoop mijn patronen, en betaal BTW, ik verstuur wekelijks een aantal pakketten en stimuleer met mijn bezigheden de verkoop in breiwinkels. Op die manier draag ik misschien wel een zandkorrel bij aan de stagnerende economie, op mijn manier.
Graag had ik deze brief fysiek bij u laten bezorgen door een aapje, ik weet echter geen postadres en daarom nodig ik u uit een kijkje te nemen op www.zijmaakthet.com