klaar om te vertrekken

Dinsdag was het zo ver, een vrachtwagen van UPS stopt voor de deur, 2 grote zware dozen, elk 30 kilo. De patronen van Vera!!! Spannend, mesje zoeken, banden en plakband doorsnijden, de heerlijke geur van vers drukwerk , alle beschermkarton weg halen, en daar zijn ze dan de gedrukte Vera patronen; 1000 stuks liggen te wachten om hun weg te vinden naar enthousiaste breisters die dan hun eigen beer zullen breien, voor zichzelf, een vriend, vriendin, een kind, kleinkind, achter elk patroon zie ik een vrolijk gezicht en ik ben gelukkig.

De afgelopen dagen ben ik druk geweest. Een mail naar mijn winkels om de komst van het nieuwe patroon aan te kondigen, bestellingen klaar maken. Ze zitten klaar voor de reis de 3 beren op de bovenste foto. Ze gaan met de Vera patronen het land in. De linker doos gaat naar Weldraad in Amsterdam en Haarlem, de middelste naar Finlandia in Bergen en de roze beer gaat naar Astrid in Zwolle.

Jammer

In 2003 bouwde ik deze harp voor Tets, zij is erg blij met haar harp en sinds ik haar harp en één voor haar harpvriendin Marieke heb gemaakt, zien we elkaar regelmatig. Als Test en Marieke langs komen, hebben ze altijd hun harpen bij zich en klinkt er mooie keltische harpmuziek in mijn huis.

Vorige week stond Tets op mijn antwoordapparaat, de harp was gevallen en heel erg kapot:

Ik schijn wel eens gezegd te hebben dat ik een harp die ik gebouwd heb bijna altijd weer kan maken. Dat moet ik nu dus maar doen. Gelukkig is de harp goed verzekerd, dus heb ik een ruim budget om aan deze reparatie te besteden. Ik ga de hele bovenkant van de harp vervangen, en dan is hij vast weer helemaal goed.

Voor mij een goede reden om mijn werkplaats weer in te gaan, en op te ruimen. Ik heb 2 jaar lang geen hout aangeraakt. Het is maar goed dat dit ongeluk niet een jaar geleden is gebeurd: toen was ik in het revalidatiecentrum en had ik niets voor Tets kunnen betekenen.

Schoppel

Hier vertelde ik hoe mijn vakantie startte in Rothenburg aan de Tauber. Deze plaats was niet zo maar gekozen. Het is dicht bij Wallhausen en daar is de fabriek en winkel van wolfabriek Schoppel. Ik heb al een tijdje contact met Schoppel; voor de vakbeurs in Keulen breide ik apen en muizen voor hun stand. Toen hebben we ook afgesproken dat ze een vertaling in het Duits van Jacobus zouden maken en publiceren.  In  dit tijdschrift staat Jacobus in het Duits en volgend jaar komt Vera er waarschijnlijk in. Verder kreeg ik een uitnodiging om een keer langs te komen in Wallhausen.

Vanuit Rothenburg ben ik daar geweest. Het was erg leuk om alle machines te zien waarmee de wol wordt geproduceerd.  Naast hun prachtige zauberballen, produceren ze wol waarvan de draad niet gesponnen is maar gevilt met vernuftige machines. Met verbazing heb ik die wol zien ontstaan, ik had het graag laten zien, maar meneer Schoppel vond het niet zo’n goed idee om foto’s van zijn zelfbedachte machines op het internet te zetten. De wol breit heerlijk, ik heb er prachtige Jacobusen en Suusjes van gemaakt.

Zo’n deken als ik in het vorige berichtje liet zien, smaakt naar meer; het gaat zo gemakkelijk op mijn sokkenbreimachine, en het leek me zo leuk om zo iets van Schoppel Zauberballen te maken. Uit de outlet met bollen van het eind van een haspel, die net iets minder dan 100 gram zijn, koos ik deze verzameling, ik betaalde uiteindelijk de helft van de halve gewone prijs en dan is zoiets nog een keer te doen. Ik ga er een -hoop ik – prachtige deken van maken, die ik ga gebruiken als bekleding van mijn bank.

sokkenwoldeken

Voor ik begin september op vakantie ging, was ik bezig met een sokkenwoldeken. Het verslag staat op mijn andere weblog, waar ik helaas nog steeds niet weer bij kan.
Ik heb met mijn sokkenbreimachine (hier wil ik natuurlijk eigenlijk een linkje naar mijn verhaaltje over de sokkenbreimachine zetten,  maar ook daar kan ik niet bij helaas) stroken gebreid van resten sokkenwol en die stroken heb ik met de hand aan elkaar genaaid. Het is een deken geworden van 1.50 breed en 2 meter lang. De deken is nog niet af, ik wil hem nog voeren en er moet nog een rand omheen.
Toch heeft hij al dienst gedaan. Tijdens mijn vakantie heb ik gekampeerd, en ’s nachts was het zo nu en dan al wel koud. Zo’n gebreide deken over de slaapzak is dan heel erg lekker.

Jaap de bestuursaap

Mijn dochter Anna (meisje met bril op onderstaande foto) is student en speelt cello in het studentenorkest van Krashna Musika. Dit jaar zit ze in het 44ste bestuur van deze muziekvereniging. De kleur van het bestuur is dit jaar groen en de heer J. Aap is de mascotte van het bestuur.

Anna breide deze aap voor een vriendin, medebestuurslid en het besluit was snel genomen, deze aap komt ook in het bestuur. Hij past er goed bij in zijn groene broek met 44 op de zijkant.

En als er dan met z’n allen gedineerd wordt eet J.Aap gezellig mee en slaat hij een toetje zeker niet af.